شهادت شاه عبدالعظیم علیه السلام
السَّلام علیک یا سیّدنا عبدُالعظیم
ابن عبدالله ابن علی الشَّدید ابن حسن
الأمیر ابن زید ابن الحَسن الزکیّ المُجتبی
ایام شهادت آقا حمزه سیدالشهداء علیه السلام
و حضرت شاه عبدالعظیم حسنی علیه السلام تسلیت باد.
در مقام سید الکریم شاه عبدالعظیم علیه السلام همین بس
که امام هادی علیه السلام زائر ایشان زائر کربلا میخوانند.
و اما :
در تلویزیون دیدم که شهادت آقا عبدالعظیم علیه السلام را
وفات ذکر کردند!!!!
لازم دیدم با کمک دوستان محقق و دلسوزم مطلبی جامع و کوتاه
در رد وفات ایشان بنویسم :
در باب شهادت جگرخراش پاره جگر کفیل و کریم اهل بیت ، سیّدالکریم
حرف و سخن بسیار گفته شده امّا کفایت می کند در این باب کلام قاطع
فخرُالفقهاء والمجتهدین شیخ فخرالدین ابن محمد علی الطریحی النجفی
رحمة الله علیهما ( متوفی 1087 ه.ق ) که می نویسد :
« مِمَّن دُفِنَ حَیّاً مِنَ الطّالِبین عَبدُالعَظیمِ حَسَنی علیه السلام بِالرّی ».
( منتخب المراثی و الخُطب ، صفحه 8 )
چرا که محدثی کبیر و فقیهی خبیر مانند آن بزرگوار که خالق آثار
ارزشمندی چون مجمعُ البحرین و مختصر النافع و ....
استاد فرزانگان بی بدیلی چون علّامه سیّد هاشم بحرانی و
علّامه مُلّا محمد باقر مجلسی رحمة الله علیهما می باشند ، قطعاً این
نحوه شهادت سیّدالکریم علیه السلام رای ایشان از مُسلّمات
بوده که اینچنین قاطعانه و بدون تردید آنرا عنوان می فرمایند و
پایه علمی و جایگاه تحقیقاتیِ این نخبه جهان تشیّع از اظهار نظر
مورّخان و طلّاب دون پایه و کم تجربه مُبرّاست.
از همین رو جمعی از متأخّرین نیز در کتب مأثوره خویش با استناد
به همین مورد ( زنده به گور شدن ) را علّت شهادت
سیّدالکریم ثبت فرموده اند ؛ چنانکه پیش از این مُلّا محمد باقر ابن
اسماعیل مازندرانی رحمة الله علیهما ( متوفّی 1313 ه.ق ) در کتاب
ارزشمند « روح و ریحان » ( طبع 129۶ ه.ق ، ص 399 ) پس از
توضیحاتی مُفَصّل از تحقیقاتی در این زمینه داشته اند می نوسیند :
« در کتاب مستطاب منتخب که مجموعه ای از مراثی و خُطب است
و مؤلف آن شیخ فخرالدین طریحی نجفی علیه الرحمه می باشد ،
مذکور است : « مِمّن دُفِنَ مِنَ الطّالبین حَیّاً عبدالعظیم حسنی علیه السلام
بالرّی و محمد بن عبدالله ابن الحسن ... » و مراد از طالبین اولاد
ابوطالبند علیه السلام که پدر حضرت امیرمؤمنان علیه السلام باشد.
غیاث الاسلام حاج شیخ عزیزالله عطاردی قوچانی نیز ضمن نظریاتی
که در کتاب شریف « عبدالعظیم حسنی علیه السلام حیاته و مسنده »
( طبع 1342 ه.ش ص64 ) در این ضمینه بیان داشته اند می نویسند :
« در روح و ریحان نوشته : حضرت عبدالعظیم علیه السلام را دشمنان زنده در
زیر خاک دفن کردند و او به اجل طبیعی خود از دنیا نرفت ... »
خبر قابل توجه دیگری که بر شهادت جگرخراش آن سلاله آل یاسین
دلالت می کند ، مبتنی بر تحقیقات ارزشمند آقای مهدی نوری در
کتاب شریف « کرامات و زندگینامه حضرت معصومه سلام الله علیها ٬
حضرت عبدالعظیم ، امامزاده طاهر و امامزاده حمزه علیهم السلام»
بدست می آید ؛ چنانکه در کتاب مذکور ( طبع 1385 ه.ش ص 212 )
می نویسد : « حجة الاسلام والمسلمین حاج شیخ محمد شریف
رازی به نقل چند تن از علماء دیگر چنین نوشته است : علّت وفات آن
حضرت را بعضی شهادت به زهر می دانند که وی را زهر خورانیده
و شهید کرده اند.
وی اضافه می کند که این قول را حضرت آیت الله العظمی سیّد
شهاب الدین النجفی المرعشی از استاد مرحوم سید رضا نسّابه
غریفی نجفی نقل نموده که ایشان از کتاب « مشجّرات ابن معیه »
نقل کردند که حضرت عبدالعظیم علیه السلام را به زهر شهید نمودند. » و ...
خداوند ظالمین و قاتلین آل الله را بیشتر از پیش عذاب فرماید...
با تمام این تفاسیر ماندم ٬ماندم در طرز فکر بعضی متدین نماها که
تعدادشان هم کم نیست!!!!
آخر چه ضرری دارد گفتن لفظ شهادت برای آل الله ؟؟؟
اگر تحریف است( که نیست) تحریفی شرعی و نیکوست ...
انشالله صاحب علیه السلام تشریف می آورند و حقیقت را به همهء
عالم اعلان عمومی خواهند کرد. انشالله....
یاعلی مدد
